Link nur auf Unterseiten benutzbar

Aurélie Nemours, André Lhote ve Fernand Léger’nin öğrencisi olarak, 1950’li yılların başında, gündelik ve nesnel dünyaya dair tüm çağrışımlardan bilinçli biçimde kaçınan bir sanatsal dil geliştirmiştir. Fransız sanatçının eserleri, bu tarihten itibaren yatay ve dikey çizgiler, dik açı, çizgi ile dörtgen ve kare gibi basit yüzey formlarına dayanır. 1955 tarihli “Le module”, bu yaklaşımın iyi bir örneğidir. Nemours, diyagonal formu bilinçli olarak dışlamıştır. Bu tutumuyla, kendisinden önce aynı yolu izleyen Hollandalı sanatçı Piet Mondrian ile paralellik gösterir. Sanatçı, çoğaltma ve seri tekrarlar yoluyla kompozisyonda ritim ve devinim yaratır. Sağ tarafta yer alan Adelheid Horschik’in soyut kompozisyonuyla birlikte ele alındığında, biçim ve renk gelişimleri açısından paralel arayışlar açıkça fark edilebilir.